Notatnik korektorki

Każdy zawód jest związany z jakimś ryzykiem zawodowym. W przypadku korekty od razu nasuwa się wada wzroku. Jest jeszcze inne niebezpieczeństwo, które zależy od rodzaju poprawianego tekstu. Kiedy zaczynałam poznawać teksty medyczne, przez pierwsze miesiące czułam się jak hipochondryk, np. ledwo przeczytałam o zapaleniu okostnej, rozbolał mnie ząb i miałam ochotę natychmiast pobiec do dentysty. Przy przepisach kulinarnych czy informacjach dietetycznych bardzo często obok kartek czy komputera leżała jakaś przekąska, bo po każdym akapicie czułam się po prostu głodna. Po pewnym czasie nauczyłam się czytać teksty medyczne z dystansem, ale przy kulinariach nadal lubię podjadać, choć z uwagi na siedzącą pozycję podczas pracy powinnam uważać.  Dobrze, że nie miałam niczego o biżuterii albo torebkach. Jeszcze :)

Kampanie wyborcze to tony plakatów czy ulotek, które lądują w skrzynkach mieszkańców miast i wsi. W tym roku oprócz standardowych ulotek znalazłam w skrzynce gazetkę, która w całości (raptem cztery strony) została poświęcona pewnemu kandydatowi. Moją uwagę przykuło zdjęcie, a raczej podpis pod nim:

Czy znacie osobę, która lubi, gdy się jej wytyka błędy? Ja nie znam. Wysłuchiwanie czy oglądanie poprawek dotyczących własnego dzieła (tego mojego, wymuskanego, przygotowywanego godzinami itd.) nie należy do przyjemności. Łatwiej jednak przyjąć do wiadomości krytykę, gdy sami o nią prosimy. Dlaczego o tym piszę? Otóż kilka razy trafiłam na wypowiedzi (ustne lub pisane), że "ta złośliwa/wredna itp." korektorka zmieniła to czy tamto. Początkowo też niektórzy moi znajomi poprawiali się, gdy tylko zauważyli, że powiedzieli coś niepoprawnie. Na hasło "korektorka" niektórzy widzieli we mnie polonistkę sprawdzającą wypracowania lub dyktanda i stawiającą oceny czerwonym długopisem czy flamastrem. A tu zonk :).

Kto by pomyślał, że weekendowe spotkania w zatłoczonych uniwersyteckich korytarzach przerodzą się w kilkudniową imprezę znaną w całej Polsce? Tylko pogratulować organizatorom takiego rozwoju. A to moje wrażenia z zaledwie kilku (niestety) godzin, jakie spędziłam na Falkonie.

Kiedy jedna z sieci supermarketów ogłosiła termin wielkiej wyprzedaży książek, zaznaczyłam sobie to w kalendarzu. Nadszedł TEN dzień, więc niemal bladym świtem dotarłam na miejsce, czując miłe mrowienie w palcach. Tuż przed skrzynią z książkami tętno niebezpiecznie przyspieszyło... i stanęłam jak wryta. To, co znajdowało się w skrzyni, nijak nie przypominało oferty, na którą mogliby się rzucić miłośnicy książek. Dla dzieci - kartki przeładowane kolorami, z mierną treścią. Dla dorosłych - romanse, ale fragmenty udowodniły, że książka zabije nie tylko czas, również czytelnika...  Minęło kilka tygodni. Tym razem przyjechałam na tradycyjne zakupy. I tradycyjnie zatrzymałam się przy książkach, bez nadziei na cokolwiek. A tu... Zafon. Dwa tytuły! W cenie, w której widziałam te książki tylko jako używane. Radośnie pobiegłam do kasy, jeszcze radośniej wracałam do domu.  A po drodze... Naszła mnie refleksja. Czy kupując książki w promocyjnych cenach nie podcinam gałęzi, na k...

Lublin to nie Warszawa, ale wybierając się na VIII Lubelskie Targi Książki oczekiwałam... no właśnie, czego? Czegoś więcej.  Drugi dzień Targów, środek dnia, pogoda w kratkę, ale niezrażona stawiłam się ze świtą małoletnich na miejscu. Do wejścia do Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej prowadził szpaler zielonych namiotów wystawców. Zaskoczyła mnie pustka, jeśli chodzi o oglądających. Czyżby mieszkańcy Lublina nie byli zainteresowani tym, co oferuje lokalna branża wydawnicza? A może po prostu Targi były za słabo rozreklamowane? Czy też zawiniła pogoda? Nie wiem. Wystawcy nadrabiali minami i prezentowanymi publikacjami. Z uwagi na towarzyszące mi dzieci skupiłam się przede wszystkim na książkach dla nich. 

"Perełka" z ogłoszeń o pracę: Aktualnie rekrutujemy na stanowisko: Kucharz, cukiernik, piekarz, rzeźnik - pracownik produkcji farmaceutycznej