Notatnik korektorki

Słowo znane, dlaczego więc o nim dziś piszę? Jakiś czas temu, podczas II Mokotowskiej Gry Miejskiej* odgrywałam rolę sanitariuszki Wandy Turowskiej. Jedno z podstawowych pytań graczy: „Kim pani jest”, zadawały mi dzieci. Niektóre (w wieku ok. 7 lat), słysząc w odpowiedzi słowo „sanitariuszka”, marszczyły brwi lub robiły zaskoczoną minę. Tłumaczyłam, że to pielęgniarka w czasie wojny. Po takiej odpowiedzi dzieci cieszyły się, że usłyszały coś, co było dla nich zrozumiałe.  SANITARIUSZKA   to  „kobieta udzielająca pierwszej pomocy rannym i chorym w czasie działań wojennych lub opiekująca się nimi w szpitalu wojskowym” (Słownik języka polskiego PWN). Źródło: Teatr Historii, fot. Piotr Żurek * Impreza zorganizowana przez Mokotowską Bibliotekę Publiczną, Teatr Historii i Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Miasto-Ogród Sadyba. Więcej:  https://www.facebook.com/events/1963447653887190 oraz  https://www.facebook.com/Teatr-Historii-391485445654

Za WSPP PWN: identycznie jak coś (nie: z czymś) identyczny z kimś, z czymś (nie: jak coś, jak ktoś)

Człowiek idzie przez życie, zastanawiając się, co też inni sobie o nim pomyślą, podczas gdy w rzeczywistości ludzie przeważnie w ogóle nie myślą. Zgoda, na tych kilka razy, kiedy rzeczywiście coś przejdzie im przez myśl, najczęściej są to rzeczy złe, ale trzeba przynajmniej docenić, że coś w tych głowach się dzieje. M. Zadorian,  Powrót na Route 66 , Bielsko-Biała 2011, s. 14. (fot. eak_kkk, źródło: pixabay, CC0)

O tym, że młodzież nie rozumie lektur szkolnych, ponieważ nie zna wielu występujących w nich słów, powiedziała jedna z uczestniczek konferencji pt. „ Upowszechnianie   czytelnictwa   i rozwój kompetencji czytelniczych” (Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie, 2017, źródło komentarza: serwis informacyjny Radia Free). Potwierdzili to nauczyciele, z którymi rozmawiałam przy okazji innych tematów związanych ze szkolnictwem. Zaczęłam się zastanawiać, z czego może to wynikać. Czy to wina samych lektur, ich coraz większej nieprzystawalności do naszej rzeczywistości, czy nauczycieli – może nie potrafią przekazać wiedzy o języku w ciekawej formie, czy rodziców, którzy ograniczają rozmowy z dziećmi do podstawowych spraw, czy też całego społeczeństwa, które wraca do obrazków, a może mediów i osób publicznych, które nie dbają o poprawną polszczyznę, a na uwagi reagują z wrogością? Nie będę szukać winnych, zwłaszcza jednostkowo. Uważam, że lepiej za...

Nie wiem, czy ktoś jeszcze używa w swojej pracy wagi szalkowej. Chyba tylko dla przyjemności korzystania z urządzeń retro. Dobrze, że w muzeach można bez problemu trafić wśród eksponatów na wagę szalkową, bo jeśli coraz mniej osób będzie kojarzyć jej kształt i sposób działania, to coraz częściej w języku będziemy spotykać się z języczkiem "uwagi" zamiast "u wagi".  Mieliście okazję przyjrzeć się wadze szalkowej? Przy każdej szalce ma ona wypustkę, zwaną języczkiem. W dobrze wyważonej wadze przy pustych szalkach oba języczki znajdują się na tym samym poziomie. I taka pozycja powinna być podczas ważenia, gdy na jednej szalce postawimy odważnik, np. 1 kg, a na drugiej położymy to, co ma być odważone (np. mąka). Jeśli waga na jednej szalce jest większa od drugiej nawet o kilka gramów, od razu będzie to widoczne dzięki położeniu języczków.  Rzeczowo i z przykładem zagadnienie przedstawiła Katarzyna Kłosińska. Polecam do posłuchania:  http://www.polskieradio.pl...

Nie mam wehikułu czasu, nie podróżuję między alternatywnymi rzeczywistościami, ale w pewnym sensie wróciłam do przeszłości - odświeżyłam swoje doświadczenie w zakresie prowadzenia publikacji od przyjęcia tekstu do sprawdzania egzemplarza sygnalnego. Oto efekt: Przy okazji przyjrzałam się tematowi publikowania bez udziału większych polskich wydawnictw. Temat rzeka, więc skupię się na tym, co jest mi najbliższe - na przygotowaniu książki.

To jedna z opcji dotycząca książek w serwisie Lubimy Czytać. Najczęściej zawiera jedną pozycję. U mnie tych pozycji często jest więcej. Nie dlatego, że tak lubię. Zaczęło się od tego, że przy dwójce dzieci i obowiązkach zawodowych czas wolny bardzo się skurczył, więc żeby móc czytać coś więcej niż lektury dla przedszkolaków, zaczęłam wykorzystywać każdą wolną minutę. Najlepsze były chwile karmienia młodszego dziecka, kiedy wiedziałam, że na czytanie mam około 20 minut. Żeby jednak nie biegać z płaczącym niemowlęciem po mieszkaniu w poszukiwaniu odłożonej książki, niemal w każdym dostępnym miejscu leżało coś innego do czytania - w sypialni, w łazience... W kuchni też czasem dało się zerknąć na kilka stron, choć ryzykowałam przypaleniem kotleta czy naleśnika. A w torebce obowiązkowo coś, co da się przeczytać w kolejce do lekarza czy na przystanku. Minus takiego sposobu - biorąc książkę do ręki, przez pierwszą chwilę musiałam się skupić i przypomnieć, co było wcześniej. Przy większe...

Każdy zawód jest związany z jakimś ryzykiem zawodowym. W przypadku korekty od razu nasuwa się wada wzroku. Jest jeszcze inne niebezpieczeństwo, które zależy od rodzaju poprawianego tekstu. Kiedy zaczynałam poznawać teksty medyczne, przez pierwsze miesiące czułam się jak hipochondryk, np. ledwo przeczytałam o zapaleniu okostnej, rozbolał mnie ząb i miałam ochotę natychmiast pobiec do dentysty. Przy przepisach kulinarnych czy informacjach dietetycznych bardzo często obok kartek czy komputera leżała jakaś przekąska, bo po każdym akapicie czułam się po prostu głodna. Po pewnym czasie nauczyłam się czytać teksty medyczne z dystansem, ale przy kulinariach nadal lubię podjadać, choć z uwagi na siedzącą pozycję podczas pracy powinnam uważać.  Dobrze, że nie miałam niczego o biżuterii albo torebkach. Jeszcze :)

Kampanie wyborcze to tony plakatów czy ulotek, które lądują w skrzynkach mieszkańców miast i wsi. W tym roku oprócz standardowych ulotek znalazłam w skrzynce gazetkę, która w całości (raptem cztery strony) została poświęcona pewnemu kandydatowi. Moją uwagę przykuło zdjęcie, a raczej podpis pod nim:

Czy znacie osobę, która lubi, gdy się jej wytyka błędy? Ja nie znam. Wysłuchiwanie czy oglądanie poprawek dotyczących własnego dzieła (tego mojego, wymuskanego, przygotowywanego godzinami itd.) nie należy do przyjemności. Łatwiej jednak przyjąć do wiadomości krytykę, gdy sami o nią prosimy. Dlaczego o tym piszę? Otóż kilka razy trafiłam na wypowiedzi (ustne lub pisane), że "ta złośliwa/wredna itp." korektorka zmieniła to czy tamto. Początkowo też niektórzy moi znajomi poprawiali się, gdy tylko zauważyli, że powiedzieli coś niepoprawnie. Na hasło "korektorka" niektórzy widzieli we mnie polonistkę sprawdzającą wypracowania lub dyktanda i stawiającą oceny czerwonym długopisem czy flamastrem. A tu zonk :).

Kto by pomyślał, że weekendowe spotkania w zatłoczonych uniwersyteckich korytarzach przerodzą się w kilkudniową imprezę znaną w całej Polsce? Tylko pogratulować organizatorom takiego rozwoju. A to moje wrażenia z zaledwie kilku (niestety) godzin, jakie spędziłam na Falkonie.

Kiedy jedna z sieci supermarketów ogłosiła termin wielkiej wyprzedaży książek, zaznaczyłam sobie to w kalendarzu. Nadszedł TEN dzień, więc niemal bladym świtem dotarłam na miejsce, czując miłe mrowienie w palcach. Tuż przed skrzynią z książkami tętno niebezpiecznie przyspieszyło... i stanęłam jak wryta. To, co znajdowało się w skrzyni, nijak nie przypominało oferty, na którą mogliby się rzucić miłośnicy książek. Dla dzieci - kartki przeładowane kolorami, z mierną treścią. Dla dorosłych - romanse, ale fragmenty udowodniły, że książka zabije nie tylko czas, również czytelnika...  Minęło kilka tygodni. Tym razem przyjechałam na tradycyjne zakupy. I tradycyjnie zatrzymałam się przy książkach, bez nadziei na cokolwiek. A tu... Zafon. Dwa tytuły! W cenie, w której widziałam te książki tylko jako używane. Radośnie pobiegłam do kasy, jeszcze radośniej wracałam do domu.  A po drodze... Naszła mnie refleksja. Czy kupując książki w promocyjnych cenach nie podcinam gałęzi, na k...

Lublin to nie Warszawa, ale wybierając się na VIII Lubelskie Targi Książki oczekiwałam... no właśnie, czego? Czegoś więcej.  Drugi dzień Targów, środek dnia, pogoda w kratkę, ale niezrażona stawiłam się ze świtą małoletnich na miejscu. Do wejścia do Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej prowadził szpaler zielonych namiotów wystawców. Zaskoczyła mnie pustka, jeśli chodzi o oglądających. Czyżby mieszkańcy Lublina nie byli zainteresowani tym, co oferuje lokalna branża wydawnicza? A może po prostu Targi były za słabo rozreklamowane? Czy też zawiniła pogoda? Nie wiem. Wystawcy nadrabiali minami i prezentowanymi publikacjami. Z uwagi na towarzyszące mi dzieci skupiłam się przede wszystkim na książkach dla nich. 

"Perełka" z ogłoszeń o pracę: Aktualnie rekrutujemy na stanowisko: Kucharz, cukiernik, piekarz, rzeźnik - pracownik produkcji farmaceutycznej

Lata dwudzieste, trzydzieste... a jak nazwać pierwsze dziesięciolecie XXI wieku? W sprawdzanym przeze mnie tekście autor użył sformułowania "lata dwutysięczne". Na początku nie za bardzo mi to pasowało, ale że autor bawi się słowami i efekt tego jest ciekawy, postanowiłam zostawić tę formę. W decyzji utwierdził mnie artykuł Kamila Janickiego  na portalu Histmag.pl, a w nim fragment: Duże dzienniki, portale czy stacje telewizyjne wolą mówić o „pierwszej dekadzie” niż eksperymentować z dziwnie brzmiącymi słowami. Widać to nawet w Internecie, gdzie zwykle neologizmy przyjmują się szczególnie szybko. „Lata zerowe” nie wyszły poza prywatne notki na blogach i komentarze. Chyba tylko „lata dwutysięczne” zdobyły nieco większą popularność. Polecam do przeczytania cały tekst. A tu jeszcze odnośniki do innych porad w tym temacie: http://www.lpj.pl/index.php?op=35&id=24 http://poradnia.pwn.pl/lista.php?id=11945 http://poradnia.pwn.pl/lista.php?id=1804 http://engleash.net/jak...

Powroty z przedszkola to najczęściej okazja do rozstrzygania wielu problemów, w tym językowych. - Mamo, jestem spragniony na picie. - Mówi się "jestem spragniony" albo "chce mi się pić". - Jestem spragniony i chce mi się pić. - Ale to oznacza to samo. Wybierasz tylko jedną wersję - albo "jestem spragniony", albo "chce mi się pić". Cisza. Po chwili: - Mamo, jestem spragniony.

Wbrew pozorom stworzenie pięknej i wartościowej książki dla dzieci nie jest proste. Nie wystarczy byle wierszyk, kolorowy rysunek i już... Trzeba pamiętać, że książki, zwłaszcza te pierwsze, bardzo wpływają na dziecięce myślenie, postrzeganie świata, na wyobraźnię. Nierzadko treść czy szata graficzna zapadają w pamięć na długie lata.  Po raz 47. obchodzimy Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. Wszystkim osobom związanym z tworzeniem publikacji dla najmłodszych życzę mądrości i wrażliwości, a małym czytelnikom i ich rodzicom radości z kolejnych książek, które można wspólnie czytać. Źródło obrazka Gospodarz Dnia w 2014 r.: Irlandia Plakat: Niamh Sharkey

(Źródło: www.demotywatory.pl )

Z początkiem roku dla przypomnienia: Sześć i pół wieku temu, 12 maja 1364 roku akt fundacyjny Studium Generale (późniejszy Uniwersytet Jagielloński) wymieniał wśród pracowników uczelni stacjonariusza, który organizował wytwarzanie, udostępnianie i rozprowadzanie kopii ksiąg (wówczas jeszcze rękopiśmiennych), pełniąc tym samym funkcje wydawcy, księgarza i bibliotekarza. Tę datę współczesne środowisko ludzi książki uznaje za początek swoich dzisiejszych zawodów – za początek służby książce w Polsce. Dla upamiętnienia tej ważnej dla nauki i kultury polskiej rocznicy Komitet Porozumiewawczy Bibliotekarzy, Księgarzy i Wydawców ogłosił Jubileuszowy Rok 2014 czasem wzmożonych i zintegrowanych działań na rzecz wzrostu czytelnictwa oraz poszerzania wiedzy społecznej o książce pod hasłem 650 LAT W SŁUŻBIE KSIĄŻKI.  Cytat z: http://www.sbp.pl/650/

Literówki na portalu gazeta.pl to nie nowość, ale potrafią rozśmieszyć.